czym jest Taolu

autor: Byron Jacobs

Taolu jest jednym z komponentów wushu składającym się z układów form. Formy Taolu obejmują ciąg układów w uprzednio określonych technikach, ułożonych według pewnych reguł i filozofii, które uwzględniają techniki i zasady stylistyczne ataku i obrony. W ich skład wchodzą techniki z wykorzystaniem rąk i nóg, skoki, wymachy, utrzymanie pozycji, praca nóg, zakleszczenie, wyrzuty, wrestling, utrzymanie równowagi, itp. Według tradycji formy Taolu zostały opracowane, aby zachować techniki i taktyki poszczególnych rodów i systemów, które z czasem miały zwiększyć elastyczność, witalność, siłę, równowagę i koordynację osób ćwiczących, oraz „wyryć” w nich porządek taktyczny. Formy Taolu składają się z form indywidualnych i grupowych, jak i z form partnerskich/ pojedynków, w które zaangażowane są dwie lub więcej osób. Są bardzo bogate i zróżnicowane pod względem układów wykorzystując szeroki zakres technik zarówno ręcznych jak i tych wykonywanych z bronią.

_

Wushu sportowe wywodzi się z wushu tradycyjnego i jest przedstawione światu w formie nowoczesnego sportu olimpijskiego, który idealnie łączy starożytne praktyki i współczesne zasady sportu. Zawodnicy przedstawiają formy (ręczne lub z bronią) oparte na konkretnych zasadach, podkreślając swoją siłę sportową. Formy są oceniane przez komisję sędziowską, która bierze pod uwagę różne aspekty, mianowicie: jakość ruchów, całość występu i stopień trudności, i na tej podstawie przyznaje uczestnikowi punkty. Indywidualne formy Taolu składają się z form opcjonalnych, obowiązkowych, układanych pojedynków/ sparingów, i form grupowych. Zawody Taolu odbywają się na specjalistycznych platformach o wymiarach 8m x 14m, które zbudowane są z pianki o dużej gęstości i przykrywającego ją sprężystego dywanu.

Podczas oficjalnych Mistrzostw Świata Wushu, kategorie Taolu obejmują:

Chang Quan (Długa pięść): Obejmuje style, które wywodzą się i są popularne w północnej części Chin (na północ od rzeki Jangcy), czyli Cha Quan, Hua Quan, Hong Quan, Shaolin Quan, Fanzi Quan i Pao Chui. Ten styl charakteryzuje się otwartymi i długimi uderzeniami i dużą różnorodnością technik wykorzystujących pracę nóg i ruchy obrotowe. Changquan charakteryzuje się otwartą i obszerną postawą, zwinnością oraz wykorzystaniem rozmaitych technik akrobatycznych.  Jest to bardzo dynamiczny i ekscytujący styl, którego ruchy zapierają dech w piersiach.

Nan Quan (Południowa pięść): Obejmuje style, które wywodzą się i są popularne w południowej części Chin (na południe od rzeki Jangcy), czyli Hong (Hung Gar), Li (Lei Gar), Liu (Lau Gar), Mo (Mok Gar), Cai (Choy Gar), Wu Zu Quan, Yong Chun Quan (Wing Chun) i inne. Nanquan cechuje się pozycjami o niskim środku ciężkości, stabilną pracą nóg i krótkimi, pełnymi siły uderzeniami pięści, którym zazwyczaj towarzyszą okrzyki. Kładąc nacisk na sztywną postawę i stabilność, Nanquan jest znacznie mniej akrobatyczną techniką, która skupia się raczej na generowaniu niesamowicie potężnych technik, ze złożonymi i wysoce rozwiniętymi technikami pracy rąk. Jest to gwałtowny i potężny styl, którego ćwiczący emanują silnym duchem.

Taiji Quan (Tai Chi Chuan): Obecnie najbardziej popularna sztuka walki na świecie. Taiji Quan charakteryzuje się powolnymi, pełnymi wdzięku ruchami i jest połączeniem zarówno twardych jak i miękkich technik. Taiji Quan obejmuje znane style takie jak Chen, Yang, Wu, Sun i Wu (Hao), i jest popularne ze względu na korzyści zdrowotne i witalne. Taiji Quan jest definiowane przez powolne ruchy, którym od czasu do czasu towarzyszą wybuchy mocy, co wymaga całkowitej harmonii ruchu i oddechu, koncentracji i koordynacji całego ciała i ducha.

Taiji Jian (Prosty miecz Tai Chi): Taiji Jian wykorzystuje prosty miecz obosieczny włączony w zasady i charakterystykę Taiji Quan. Taiji JIan jest definiowane przez powolne ruchy, którym od czasu do czasu towarzyszą wybuchy mocy, co wymaga całkowitej harmonii ruchu i oddechu, koncentracji i koordynacji całego ciała i ducha.

Daoshu (Szabla): Jako jedna z wiodących w historii Chin broni o krótkim ostrzu, formy z szablą były popularne w całych Chinach. Jest to zagięte ostrze jednosieczne, a walka nim charakteryzuje się energicznym atakiem i technikami obronnymi. Gwałtowne i mocne ruchy tej formy wykorzystują przede wszystkim techniki owijania i oplatania z bezwzględnym siekaniem, cięciem w górę, cięciem ukośnym, blokowaniem, pchnięciem i okrążaniem. Jej przedstawienie wymaga wielkiej siły i koordynacji ciała zawodnika z bronią. Należąc do kategorii grupy stylistycznej „Changquan” (północnej), daoshu jest porównywane do rozjuszonego tygrysa.

Jianshu (Prosty miecz): Krótki miecz jest jedną z najbardziej popularnych broni o krótkim ostrzu, która jest praktykowana w Chinach. Jej wpływ znacznie wykracza poza sferę Wushu (sztuki walki) i ma głębokie powiązania kulturowe. Jest do obosieczny miecz prosty, a formy z nim charakteryzują się pełnymi gracji, eleganckimi, zwinnymi i naturalnymi ruchami. Skupia się na harmonijnej równowadze pomiędzy technikami twardymi i miękkimi przy jednoczesnej zróżnicowanej i elastycznej zmianie tempa.  Do podstawowych technik zalicza się pchnięcie, dźgnięcie, przechylenie, ścinanie i omiatanie połączone z zawiłą pracą nóg i elastyczną pracą ciała. Należąc do kategorii grupy stylistycznej „Changquan” (północnej), Jianshu jest porównywane do lecącego feniksa.

TOP