czym jest Taiji

autor: Marek Baliński

Taijiquan jest najbardziej rozpoznawalnym i powszechnie ćwiczonym stylem wushu (wushu – chińskie sztuki walki) o ogromnych walorach zdrowotnych. Taijiquan zaliczamy do tzw. neijia (stylów wewnętrznych).

_

Styl ten jest obszernym i kompleksowym systemem ćwiczeń oraz wiedzy mającym na celu wszechstronny i harmonijny rozwój człowieka opartym na sztuce walki. System ten jak żaden inny pozwala rozwijać się ludziom w różnym wieku. W jego kolebce w Chinach ćwiczony jest przez małe dzieci, młodzież, ludzi dorosłych i osoby w podeszłym wieku. Posiada ogromne walory zdrowotne, rehabilitacyjne, poprawiające kondycję fizyczną i psychiczną. Osobom młodym pozwala bezpiecznie rozwijać unikalną umiejętność walki, którą mogą uzewnętrzniać w różnego rodzaju bezpiecznych zawodach sportowych (tuishou). 

Po rozpowszechnieniu w Chinach broni palnej znaczenie chińskich sztuk walki w tym taijiquan straciło na znaczeniu. Wiele stylów skoncentrowało swoją uwagę na innych celach, które można osiągnąć dzięki ich ćwiczeniu, np. rozwojowi równowagi wewnętrznej i zdrowiu. Taijiquan należy do wiodących w tej dziedzinie ponieważ od samego początku jego istnienia jako spójnego systemu oparto go na „filozofii równowagi”. Z założenia zatem ćwiczący rozwijał swoją równowagę, zdrowie i siłę, integrację ciała i umysłu.

 W wielu szkołach zwłaszcza na Zachodzie zapomniano o jego pierwotnym przeznaczeniu (styl walki) skupiając się wyłącznie na aspekcie zdrowotnym. Takie podejście przyczyniło się niestety do wypaczenia systemu, braku zrozumienia i poważnych błędów, które paradoksalnie uniemożliwiają w pełni osiągnięcie celów jakie założyły sobie osoby nastawione na zdrowie. System jest konsekwentny i wymaga zrozumienia jego źródeł oraz spojrzenia na niego jako całości. Uczenie jego wymaga wysokich kompetencji i stałego rozwoju nauczyciela.

Zgodnie z badaniami historycznymi jak również  archeologicznymi taijiquan zostało stworzone przez chińskiego generała z rodziny Chen – Chen Wangting w pierwszej połowie XVII wieku. Było następnie doskonalone i rozwijane w ciągu kilku wieków przez rodzinę Chen. W przeszłości uczono tej sztuki wyłącznie w obrębie klanu. Od XIX wieku, za sprawą otwarcia się rodu na przyjmowanie uczniów z zewnątrz, wytworzyły się inne odmiany (style). Ich nazwy najczęściej brały się od nazwisk ich twórców (np. styl Yang, Wu, Sun, Hao, itp.). Taijiquan rozwinęło swój oryginalny styl również w klasztorach taoistycznych ale wbrew wyobrażeniom wielu praktykujących dopiero w pierwszej połowie XX wieku. Władze chińskie w drugiej połowie XX wieku przyczyniły się do stworzenia dla swoich celów kilku nietradycyjnych sportowych form taijiquan (24 obrazy pekińskie, formę 42 i 48 ruchowe, i inne), które zostały skutecznie rozpropagowane na całym świecie. Nie należy ich mylić ze stylami tradycyjnymi mimo tego, że poszczególne formy naśladują ich ruchy i noszą nazwy poszczególnych styli. Obecnie jest wiele styli i odmian taijiquan i wielu mistrzów promujących swoje szkoły. W gąszczu prawd, półprawd i ćwierćprawd często łatwo się pogubić laikowi. Osobiście po kilkudziesięciu latach zgłębiania tematu namawiam do czerpania z samego źródła ponieważ temat jest obszerny, wymaga prawdziwych studiów od nauczycieli i łatwo o pomyłki i przekłamania. 

 W rozmaitych stylach taijiquan, pomimo widocznych na pierwszy rzut oka różnic, poprzez trening dąży się do tych samych celów: swobodnego i zrównoważonego przepływu energii wewnętrznej, integracji ciała i umysłu, szeroko pojętej siły i równowagi, harmonii w życiu, a następnie do skuteczności w walce. Aby osiągnąć te cele, niezbędny jest właściwy, potwierdzony przekaz i kompetentny nauczyciel.

TOP